Gra

Rozdział VII

Stała w łazience naprzeciw wielkiego, zdobionego lustra. Jej szmaragdowe tęczówki mierzyły w nim swoje odbicie. Następnie jej wzrok powędrował na odzienie, które było zabrudzone, a w niektórych miejscach rozerwane. Od czasu walki na Polach Kraju Ognia nie zmieniła swojego ubioru, więc to, że jest w takim stanie, wcale ją nie dziwiło. Wzięła do ręki grzebień, który leżał na ladzie, ściągnęła ochraniacz z głowy i kilka razy przeczesała swoje długie, błyszczące różowe włosy. W tej właśnie chwili wydawało jej się, że usłyszała skrzypnięcie otwieranych drzwi.

~To pewnie ten rekinowaty z kolacją.~ pomyślała i czym prędzej wzięła do ręki opaskę z blaszanym przodem, na którym widniał znak Wioski Ukrytej w Liściach. Założyła ją na środek głowy jak to miała w zwyczaju i weszła do pomieszczenia obok, którym była sypialnia Uchihy. Rozejrzała się dookoła szukając białowłosego, ale zamiast niego dostrzegła inną osobę, która to siedziała na brzegu łóżka.

- Musimy porozmawiać – powiedział.

Była pewna, że ową osobą będzie Suigetsu, jakże się zdziwiła gdy zobaczyła, że to jednak Sasuke do niej przemówił. Ale mimo wszystko cieszyła się, że do niej przyszedł, bo sama chciała z nim odbyć konwersację. Już wcześniej to postanowiła, ale najpierw musiała ułożyć sobie w głowie to co miała mu do powiedzenia.

- No właśnie. Też chciałam przyjść do Ciebie w tej sprawie – powiedziała, po czym wzięła głęboki oddech i dodała:

- Może ja zacznę. Sasuke dobrze wiesz, że Naruto i ja martwimy się o Ciebie. Od kilku lat szukamy Cię, by z powrotem sprowadzić Cię do wioski. Mimo, że tyle czasu minęło nie poddajemy się i ciągle wierzymy. Dalej chcemy żebyś wrócił – powiedziała stanowczo, a jej oczy spojrzały prosto w jego tęczówki. Widząc, że ten bacznie ją lustruje i  z uwagą słucha każdego wypowiedzianego słowa, postanowiła wykorzystać sytuację i posunąć się dalej:

- Zabiłeś Orochimaru, a później dokonałeś upragnionej zemsty, o której to śniłeś i która przysłoniła Ci oczy. Dlaczego więc nie wróciłeś do Konohy?!

- Bo nic tam na mnie nie czeka – odpowiedział z suchością w gardle, tak jakby jej słowa nie zrobiły na nim wrażenia.

- Nic? A my, Twoi przyjaciele?!

Jednak on nie odpowiedział. Siedział tak jeszcze przez krótką chwilę, po czym wstał na równe nogi, ale zanim zdążył wykonać jakikolwiek ruch, różowa nie wytrzymała i przerwała mu wykrzykując:

- Przecież zabiłeś Itachiego! Dokonałeś zemsty! Jego już nie ma! Więc co masz zamiar teraz zrobić?!

Słysząc jej krzyki zacisnął mocno pięści, po czym gwałtownie przygwoździł ją do ściany i obdarował morderczym spojrzeniem. Jego ramię mocno zaciskało szyję kunoichi, tak, że ta nie miała swobodnego dopływu powietrza. Przyciśnięta do ściany ledwo co dotykała koniuszkami palców u nóg podłoża.

- Nigdy więcej nie wypowiadaj się tak o moim bracie! – warknął wściekle w jej stronę, po czym rozluźnił uścisk.

Różowa po tym incydencie osunęła się po ścianie i odruchowo złapała się za obolałe miejsce. Głośno dysząc próbowała złapać oddech. Podniosła głowę i tym razem już bez strachu, jak to miało miejsce przy ich szamotaninie, a z zaciętością spojrzała w kare tęczówki. Nie wiedziała dlaczego tak wybuchowo zareagował. Przecież niedawno nienawidził całym sercem swojego starszego brata. Pragnął jego śmierci. Po to właśnie żył. Jak sam mówił był mścicielem, który musi dokonać zemsty. A teraz nagle to się zmieniło? Jaki to ma sens? Przecież chciała tylko nakłonić go do wyjawienia swych zamiarów, by w końcu mieć odpowiedź na jedno z pytań. A teraz nie dość, że pogorszyła relację między nimi, to jeszcze dodała na swojej liście kolejne nurtujące pytanie: Co się zmieniło w nastawieniu Sasuke do Itachiego?

- Aż wierzyć się nie chce, że miałem zamiar zaproponować ci wstąpienie do Taki – mruknął pod nosem.

- Wstąpienie do Taki? – powtórzyła niedowierzającym głosem.

- Tak... Muszę przyznać, że od naszego ostatniego spotkania Twoje umiejętności się podniosły. Nie miałem pojęcia, że jesteś medycznym ninja – oznajmił kruczowłosy.

- Twoje zdolności mogą nam się przydać. Zwłaszcza w dotarciu do mojego celu. – uśmiechnął się szatańsko w stronę zdezorientowanej kunoichi.

Nie mogła w to uwierzyć. Sasuke Uchiha chciał żeby wstąpiła do jego drużyny? Przecież kilka lat temu sama mu to zaproponowała, ale wtedy nie chciał wziąć jej ze sobą, więc co się do tej pory zmieniło? Miała mętlik w głowie. Coraz więcej pytań kłębiło się w jej myślach, na które nie znała odpowiedzi. Po chwili zamyślenia w jej głowie pojawił się obraz. Obraz, który utkwił w jej wspomnieniach już chyba na dobre.

Był to Naruto wyruszający na misję razem z Nejim, Choujim, Kibą i Shikamaru. Mieli jeden cel: odnaleźć Sasuke i wrócić z nim do wioski. Pamiętała jak w geście dłoni blondyn przysiągł jej na swoje życie, że sprowadzi Uchihę z powrotem. To było jego przyrzeczenie, które do dnia dzisiejszego jest aktualne. Nienawidziła siebie za to, że doprowadziła do takiej sytuacji. Wtedy tylko płakała i błagała o pomoc. Uwiesiła się na nim i zrzuciła mu wszystko na głowę, a sama niczego nie zrobiła. Ale teraz będzie inaczej. Sama zaryzykuje własne życie, by wrócić do wioski z Sasuke. W końcu nie będzie stać bezczynnie i przyglądać się wszystkiemu z boku, polegać tylko na innych. Będąc w Tace spróbuje wszystkich sposobów by go przekonać do powrotu. A nawet jeśli jej się to nie uda, to zrobi wszystko żeby dowiedzieć się jaki jest jego cel  i po co jest mu potrzebna jej pomoc. Będzie grać dwie role - sprzymierzeńca Uchihy, a tak naprawdę będzie szpiegiem dla Konohy. Mimo, że wiele będzie ją to kosztować to zbierze jak najwięcej informacji, by po powrocie do wioski przekazać je Piątej Hokage. W końcu nadeszła jej kolej, żeby się wykazać.

- Zgodzę się pod paroma warunkami – odpowiedziała.

- Nie ty tu wydajesz rozkazy – powiedział na odchodne kruczowłosy, mijając ją, by następnie skierować się do wyjścia.

- Po pierwsze i najważniejsze: Masz mi powiedzieć jaki jest Twój cel! Do czego dążysz, co masz zamiar zrobić! – kontynuowała, nie zważając na jego wcześniejsze słowa. Jej głos był stanowczy i pewny siebie.

Przystanął w drzwiach i analizował w głowie wypowiedziane przez nią słowa. Stał do niej plecami, a ona do niego bokiem. Wzrok miał spuszczony i wydawałoby się, że nieobecny. Nie lubił jak ktoś mu się sprzeciwiał, a tym bardziej mówił do niego takim tonem. Jednak po chwili na jego twarzy pojawił się delikatny uśmiech.

- Zastanowię się – wymamrotał pod nosem, ale nawet nie zwrócił się w jej kierunku i nie raczył obdarzyć spojrzeniem. Wyszedł zamykając za sobą drzwi i pozostawiając różową samą w pokoju.

Szedł w półmroku, długimi, krętymi korytarzami. Droga była oświetlona tylko przez pojawiające się co kilka metrów na ścianie pochodnie. Ich ogień po wpływem lekkiego podmuchu wiatru tańczył we wszystkie strony, zmieniając cienie na twarzy kruczowłosego.

Był zamyślony, nie wiedział, czy dobrze robi ulegając swoim podwładnym i proponując starej towarzyszce wstąpienie do grupy. Ponadto słysząc jakie ta zażądała warunki, od razu powinien odrzucić jej członkostwo w Tace. Jednakże w czasie ich rozmowy, w jego głowie zrodził się plan. Plan, który będzie zakładać wywiązanie się z „umowy”, a zarazem wykorzystanie jej umiejętności medyka do jego własnych celów. Nagle przystanął przed dębowymi drzwiami, przez krótką chwilę przyglądał się im uważnie, jakby było w nich coś interesującego. Potrząsnął gwałtownie głową, po czym spuścił wzrok kierując go na klamkę. Westchnął ciężko i nie zważając na to, że wypadałoby najpierw zapukać, chwycił za klamkę i wszedł bez oporu do środka.

- Suigetsu rusz się! Przejdź do pokoju obok i posprzątaj tamte graty! – powiedział stanowczo. Białowłosy leżał wygodnie na łóżku i oddawał się ulubionemu hobby, czyli polerowaniu swojego miecza – Kubikiribōchō. Jego purpurowe tęczówki szybko przekierowały się na szefa, stojącego w drzwiach i czekającego na jakąkolwiek reakcję z jego strony.

- Hę? Po co? – spytał zdziwiony, po czym leniwym ruchem odłożył na bok swój jakże cenny miecz.

- No jak to po co? Najpierw z Juugo mnie do czegoś przekonujecie, a potem udajesz, że nie wiesz o co chodzi?

- O! To jednak się zgodziła?! - Z niedowierzania, aż stanął na równe nogi.

- Taaa. A teraz rusz się! Jak wrócę, ma tam lśnić. To będzie jej pokój – powiedział z obojętnością, po czym odwrócił się na pięcie.

- No to będzie ciekawie – podsumował, uśmiechając się do samego siebie.

~***~

Od ostatniej rozmowy z liderem Taki, różowa nudząc się w pokoju, postanowiła chwycić jedną z książek, które to ładnie prezentowały się na najwyższej półce. Jej wzrok przykuł uwagę tytuł podręcznika „Medyczne ninjutsu, które każdy powinien znać”. Wzięła do ręki owy przedmiot i usiadła wygodnie na łóżku. Otworzyła książkę na przypadkowej stronie, by następnie zagłębić się w jego treść. Po przeczytaniu kilku stron, stwierdziła, że jest tam wiele błędów, które z łatwością wychwyciła swoim lekarskim okiem. Niedociągnięcia były spowodowane tym, że książka miała stare wydawnictwo, a z biegiem czasu zaprzestano korzystać z niektórych tu wymienionych technik z powodu efektów ubocznych lub wymyślając nowe, lepsze justu, które mogło spokojnie zastąpić to pierwsze. Nie była świadoma tego, że od chwili gdy chwyciła za lekturę, minęło dobre kilka godzin. Z oczytania dopiero wyciągnęło ją gwałtowne szarpnięcie za klamkę i skrzypnięcie otwieranych drzwi sypialni, w której się znajdowała. Jej szmaragdowe tęczówki ukierunkowały się na dwie postacie, które stały u progu.

- Sakura, pójdziesz teraz z Suigetsu do swojego nowego pokoju – powiedział ozięble spadkobierca sharingana, wskazując palcem na osobę, która stała tuż za nim.

Zerknęła okiem na postać białowłosego, który swoimi purpurowymi oczyma lustrował całą sylwetkę kunoichi, z góry do dołu. Jego kąciki ust powędrowały ku górze, odsłaniając tym samym ostre jak brzytwa, rekinie zęby.

Sakurę ten widok odrobinę przeraził. Prawda była taka, że owy mężczyzna nie wyglądał na wielkodusznego. Jego budzący strach uśmiech i przenikliwe oczy wskazywały bardziej na to, że ma niecne zamiary. Jej wzrok wrócił z powrotem na posturę Uchihy.

- Czyli jednak przystałeś na mój warunek? – spytała.

Lecz on puścił to pytanie mimo uszu. Wkroczył pewnym krokiem do środka swojej sypialni, robiąc przejście w drzwiach. Jego chłodny wzrok powędrował na nią, czekał kiedy ta wykona jego rozkaz i w końcu wyjdzie z jego pokoju.

- Mam jeszcze jeden warunek – dodała po krótkiej chwili milczenia. Zdecydowanie i z zawziętością wgłębiła się jeszcze bardziej w czerń jego oczu.

- Chcę wysłać list do Naruto, w którym będzie zawarte z kim jestem.

Suigetsu słysząc te słowa poszerzył swój uśmiech, a nawet odważył się przez krótką chwilę zaśmiać. Jednakże nie skomentował tego, mimo, że wiele słów nasuwało mu się na język. Cierpliwie czekał na reakcję szefa.

- Chyba oszalałaś?! – spytał lakonicznie Sasuke. – Myślisz, że Ci na to pozwolę?!

– Nie chce, żeby się o mnie martwił. – odparła ze spokojem. – A co do Twojego pytania, to myślę, że tak, bo to Ty go wyślesz. Jeśli chcesz to możesz nawet sprawdzić jego treść. A nawet zmienić, byleby nie naruszyć jego kontekstu. - Mierzyli się wzajemnie wzrokiem tak jakby grali w grę, która polegałaby na tym, kto pierwszy ulegnie drugiej osobie.

- No dobra. A teraz moje warunki – odpowiedział z szatańskim uśmiechem.

Na twarzy różowej wymalowały się pytajniki. Przecież nie było mowy o jego zasadach. To ona miała dyktować tu warunki. Jednak nie przerwała mu, gdyż była ciekawa co ten wymyślił.

- O moim celu dowiesz się dopiero po powrocie z misji Karin i Juugo. Ponadto masz zakaz opuszczania kryjówki, a każdy Twój ruch będzie obserwować Suigetsu. Nie mogę pozwolić na to, żebyś dowiedziała się jaka jest nasza lokalizacja. Wykonujesz każdy mój rozkaz... i nie zrzędzisz.

Haruno chwilę analizowała w głowie wszystkie słowa wypowiedziane przez lidera Taki. Zastanawiała się czy dobrze robi pakując się w tą sprawę. Wiedziała, że nie będzie łatwo bawić się w tą grę, bo to właśnie Uchiha ustalał zasady jej udziału, a go będzie ciężko przechytrzyć. Jednak taka szansa nadaje się raz na milion i trudno byłoby ją zaprzepaścić.

- Dobrze niech będzie – podsumowała.

W jego oczach można było dostrzec satysfakcje. Wyminął dumnie kunoichi nie spuszczając jej z wzroku, wyciągnął z paska kaburę z mieczem, po czym rzucił na łóżko. Stał do nich plecami. Czekał tak w bezruchu, po czym wiedząc, ze ci jeszcze nie opuścili jego pokoju, ponaglił ich gestem ręki.

Różowowłosa na ten widok zmarszczyła mocno brwi, nie lubiła jak ktoś w ten sposób wszystkimi rządził, najwidoczniej ego kruczowłosego wzrosło jeszcze bardziej od ich poprzedniego spotkania . Odwróciła się na pięcie i wyszła z pomieszczenia nie wypowiadając już ani jednego słowa. Suigetsu odprowadził ją wzrokiem, a następnie przepuścił w drzwiach jak prawdziwy gentelman. Zamykając drzwi rzucił okiem ostatkiem na szefa, który to chwycił w dłoń medyczną książkę, którą wcześniej czytała kunoichi. Zatrzasnął drzwiami, po czym wyrównał krok z zielonooką.

- Nawet tego nie próbuj – zagadał do różowej.

- Ale co? – spytała nie wiedząc o co mu chodzi.

- Grać z nim w gierki – odpowiedział, po czym obdarzył ją uśmiechem, ale wydawało się, że serdeczniejszym niż to miało miejsce wcześniej. - To Sasuke, bystrzejszego gościa nie znam. On ma plan w planie, który to jeszcze ma plan – dodał.

- Tak, pewnie masz rację – skwitowała Haruno. – Ale muszę to zrobić. Bez względu na wszystko.

- Widać, że w jakiś sposób zależy Ci na nim – skomentował, ale ona już nic nie odpowiedziała. Nie miała ochoty wgłębiać się bardziej w ten temat, rozdrapując stare rany. Przede wszystkim robi to dla Naruto, by ten nie musiał już sam dźwigać  brzemię, które mu dała za czasów kiedy byli geninami. Musi go odciążyć od zawartego w tym czasie przyrzeczenia. Jednak robi to też dla siebie, żeby wszystko wróciło do stanu, w którym Drużyna 7 była w komplecie. Chciała ponownie zobaczyć ich wspólne kłótnie czy wykonywane treningi, bądź zadania. Pragnęła jeszcze raz zobaczyć na tej bladej twarzy uśmiech, który co prawda nie pojawiał się wtedy zbyt często, ale jednak był. Zrobi wszystko żeby sprowadzić go z powrotem do wioski.

_________________________________________________________________________

_________________________________________________________________________

Kolejny rozdział za nami, wydaje mi się, że jest strasznie krótki. Prawdę mówiąc, jest tak gorąco, że trochę się rozleniwiłam. No, ale jakoś zmusiłam się do opublikowania tego posta ^^

Teraz są wakacje i teoretycznie mam więcej czasu, ale nie gwarantuję, że posty będą pojawiać się częściej, z tego względu na to, że dopada mnie leń, leń i jeszcze raz leń!

Następny rozdział jest napisany, ale muszę go zmienić, bo zapomniałam umieścić w nim najważniejszej części xD

A jak Wam przebiegają wakacje? U was też jest tak gorąco? :D

Rodzina

  Rozdział VI

W kącie pomieszczenia znajdowała się postać, a właściwie była to wielka muchołówka, która wisiała do góry nogami w rogu na suficie. Po krótkiej chwili od pojawienia się tego dziwadła, te zaczęło się otwierać. W środku można było dostrzec ciało mężczyzny, które dzieliło się na dwie połowy: prawą koloru czarnego i lewą koloru białego. Obie strony miały krótkie zielone włosy i żółte oczy pozbawione źrenic. Jego ciało po części było zasłonięte płaszczem. Czarnym z wyszytymi gdzieniegdzie czerwonymi chmurami.
- Uchiha Sasuke… – wypowiedziała biała połowa. – Miałeś dostarczyć nam ośmioogoniastego...
- Po raz drugi zawiodłeś – dokończyła czarna.

Widać było, że kruczowłosy hamował się, by nie wybuchnąć gniewem. Nie przepadał za tym członkiem Akatsuki. Biała połowa była znośna, lecz czarna pozwalała sobie na uszczypliwe komentarze, których nie trawił. Siedząc dalej na łóżku, zacisnął mocno pięści na kołdrze, która go do połowy okrywała, po czym odezwał się z dumą:
- Powaliłem Hachibiego swoimi czarnymi płomieniami. Przypiekły go tak, że stracił przytomność, a mi zagwarantowało zwycięstwo.
- Jednak mimo, że go pokonałeś, to nie wziąłeś go ze sobą do kryjówki – zauważył czarny Zetsu.
- Bo zdałem sobie sprawę z tego, że nie mam zamiaru wykonywać czyiś rozkazów! Zwłaszcza takiej osoby jaką jest Madara. Mam tylko jeden cel, do którego dążę i nic mi w tym nie przeszkodzi – powiedział z pogardą w głosie.

Miał dosyć tej rozmowy, wydawała mu się bezcelowa. To, że wstąpił do Akatsuki nie równało się z tym, że porzuci dla nich wszystkie swoje plany dotyczące zniszczenia Konohy, by tylko wypełnić zadanie, które mu powierzyli. Obecność muchołówki niemiłosiernie go męczyła, nie chciało mu się w tej chwili z nim sprzeczać. Chciał odpocząć od całego zgiełku.
- Rozumiem – odezwała się biała połówka. Zetsu najwidoczniej miał coś jeszcze do powiedzenia, ale uniemożliwiała mu to dwójka shinobich, którzy stali i przysłuchiwali się ich rozmowie.

Sasuke widząc, że przeszkadza mu ich towarzystwo, grzecznie, na tyle ile było go stać, ale stanowczo zażądał opuszczenia pomieszczenia przez różową i białowłosego. Dodał jeszcze żeby Suigetsu zaprowadził Sakurę do jego pokoju i tam ją chwilowo zostawił.

Członek Akatsuki odprowadził wzrokiem dwójkę shinobi do drzwi. A po ich zamknięciu z powrotem spojrzał w stronę kruczowłosego, mówiąc:
- Myślałem, że macie tylko jedną kunoichi w drużynie.
- To źle myślałeś – warknął Uchiha, po czym nie wiele myśląc nad tym co mówi, dodał:
– Jest moim nowym medykiem.

Przez chwilę można było dostrzec niemałe zdziwienie na twarzy członka Akatsuki, ale zaraz potem stłumił emocje i z wymalowaną apatią na twarzy zmienił temat.
- Madara nie będzie zachwycony Twoim wycofaniem się z organizacji, poza tym chciał żebyś się do niego wybrał w najbliższym czasie – odezwała się czarna połówka.
- Nic mnie to nie obchodzi – odpowiedział obojętnie. – Przekażcie mu, że jeśli chce się ze mną widzieć, to niech sam do mnie przyjdzie - Warknął w jego stronę, po czym położył się na boku, dając do zrozumienia, że ich konwersacja dobiegła końca.

Muchołówka zdumiona tymi słowami wisiała parę chwil w bezruchu, by w końcu zabrać głos:
- Zrobimy jak każesz Sasuke i przekażemy mu Twoje słowa – powiedziała ironicznie biała połowa.
- Arogancki, jak zawsze – podsumowała czarna, po czym użyła swojej techniki Kagero i ponownie połączyła swoje ciało z sufitem, by opuścić pokój i udać się w bardzo szybkim tempie w inne miejsce.

Sakura idąc korytarzem razem z Suigetsu, który to prowadził ją do pokoju Uchihy, analizowała co miało miejsce jeszcze parę chwil temu. Dlaczego Sasuke nie pozwolił jej na obejrzenie oczu? Kim była postać, która to pojawiła się na suficie? Kolejny członek Akatsuki? Kim jest Madara, o którym usłyszała w czasie rozmowy dwójki mężczyzn? I jakie ma plany Uchiha, do których tak nieubłaganie dąży? Wszystko to odłożyła na bok, ponieważ już zbliżali się do ozdobnych, mosiężnych drzwi, a ona nie znała odpowiedzi na żadne z tych pytań. Hozuki otworzył wrota, po czym przepuścił różową przodem, jak to miał w zwyczaju prawdziwy gentelmen.

Sakura niepewnym krokiem wkroczyła do środka. Jej szmaragdowym tęczówkom ukazał się duży pokój, w którym to na środku znajdowało się wielkie dwuosobowe łoże z mnóstwem miękkich, starannie ułożonych poduszek na nim. Nad łóżkiem wisiał obraz z namalowanym z jednym z najstarszych i najbardziej szanowanych klanów Wioski Ukrytego Liścia, herbem klanu Uchiha. Po lewej stronie, umiejscowiona była szafka nocna, na której stała niewielka nocna lampka. Tuż obok był stolik, na którym leżało kilka niestaranie ułożonych zwoi i wielka dwudrzwiowa szafa na ubrania. Z prawej strony łóżka dostrzegła komodę z półkami, na których stały książki, a także skórzany fotel. Wyglądało to jak kącik do czytania. Były także drzwi, najprawdopodobniej prowadzące do łazienki.  W sypialni dominowały kolory w różnych odcieniach szarości, co bardzo pasowało do właściciela. Jednak jej także przypadło do gustu, bo było tu niezwykle elegancko, czysto i przytulnie.
- Na razie zjedz śniadanie, które Ci zrobiłem, a później zobaczymy co szef postanowi – powiedział białowłosy, po czym wyszedł i zamknął za sobą drzwi.

Ta stała oszołomiona w bezruchu kilka minut. W końcu dostała szansę, której nie mogła zaprzepaścić. Była sama w pokoju, w którym to urzędował Uchiha Sasuke, mogła w końcu znaleźć odpowiedzi na nurtujące ją pytania. Czym prędzej przyłożyła ucho do drzwi i gdy już upewniła się, że Suigetsu oddalił się od pokoju, wzięła się za przeszukiwanie wszystkich szuflad, półek, zakamarków, a także miała nadzieję na znalezienie jakichś kryjówek w sypialni kruczowłosego...

~***~

Tymczasem oddział Yamato wraz z drużyną Kakashiego bezpiecznie dotarł do Konoha-Gakure. Z powodu dużych obrażeń, byli zmuszeni pozostawić Uzumakiego i kilku innych ninja w pobliskim szpitalu, jednakże sami ruszyli prosto do siedziby Hokage by zdać raport.
- Że co?! - krzyknęła na cały gabinet Piąta, dowiedziawszy się o pojmaniu uczennicy.
- Niestety nie zdołaliśmy jej w żaden sposób pomóc, aczkolwiek wysłałem swoje psy ninja na przeczesanie terenu - wyjaśnił siwowłosy. Był zły na siebie, że doprowadził do takiej sytuacji, obwiniał się, że nie mógł nic więcej zrobić. Zawsze kierował się rozsądkiem, ale nie zawsze rozum szedł w parze z sercem.

- Jak ten łajdak mógł ją tak bezkarnie porwać?! Czy on nie zdaje sobie sprawy jakie, to musi być bolesne, dla niej i Naruto?! - Uderzyła pięścią o blat biurka, które pod wpływem niewyobrażalnej siły roztrzaskało się na kawałeczki.
- Powinnam sama osobiście po nią pójść. Jest dla mnie jak córka! - Łzy powoli zbierały się do jej oczu. - Już straciłam tyle ważnych dla mnie osób, ona nie może być kolejną!
- Rozumiem Tsunade, ale jesteś Hokage... Gdyby Ciebie tutaj zabrakło, cała Wioska byłaby w niebezpieczeństwie. - Próbował zachować zimną krew. - To ja pozwoliłem ją zabrać, więc zrobię wszystko żeby sprowadzić ją całą i zdrową z powrotem, do domu.
- Dobrze. Zacznij od zaraz. Weź ze sobą najlepszych tropicieli - rzekła. - A co z Naruto? - skierowała to pytanie do brązowowłosego.
- Leży w szpitalu i nie wygląda najlepiej. Moi medycy mówili, że jest w ciężkim stanie, jest gorzej niż po ostatniej kontroli Kyuubiego. Poprosiłem Shizune, aby rzuciła na niego okiem - odpowiedział Tenzou.
- Rozumiem, zaraz sama do niego zajrzę.

~***~

Minęło kilka dni odkąd Uchiha wybudził się z poważnego stanu. Przez ten okres czasu nie miał zbyt dużo siły, więc postanowił nie ruszać się z „sali szpitalnej”, w której leżał i odbywał rehabilitację. W sumie to nawet nie miał ochoty wychodzić z łóżka, bo przy gwałtowniejszych ruchach czuł ból, który wydobywał się z świeżo zabliźnionej rany na brzuchu. Jednak wiedział, że ten sposób terapii, długo nie potrwa, bo musiał zająć się swoją organizacją, a przede wszystkim celem, do którego tak dąży. Na szczęście miał sporo czasu, aby obmyślić jaki będzie kolejny ruch Taki. Czym prędzej wstał i wziął do ręki szlafrok, którym następnie się okrył i wyszedł z pokoju.

Po drodze spotkał czerwonowłosą, która to właśnie szła do niego z samodzielnie przygotowanym śniadaniem.
- Karin, zbierz resztę w pokoju narad, musimy coś ustalić – powiedział oschle i skierował się do owego pokoju.

Różowa przez ten czas nie opuszczała pokoju Sasuke, nie licząc tej drogi do „sali szpitalnej”, gdzie przeprowadzała jego kurację. Pierwszej nocy, którą tam spędziła w ogóle nie spała, ponieważ była tak pochłonięta przeszukiwaniem jego sypialni. Niestety niczego ciekawego nie znalazła. Jedynie kilka zwoi, które na jej nieszczęście miały na sobie specjalne notki, dzięki którym nikt niepożądany nie miał do nich dostępu. Były tak zaprogramowane, że jeśli ktoś chciał je usunąć albo otworzyć zwój to automatycznie nastąpiłoby samozniszczenie. Nie mogła do tego dopuścić, gdyż wyszłoby na jaw, że grzebała w nie swoich rzeczach. Jedyny interesujący przedmiot jaki znalazła w sypialni kruczowłosego, to album ze zdjęciami, ale nie byle jakimi. Były tam fotografie jego rodziny.

Trzymając owy przedmiot w ręce, usiadła na skraju łoża i przeglądała w nim kolejne strony. Jakże było to dla niej dziwne uczucie widząc jak ten ponury, chłodny Sasuke, na zdjęciach, jeszcze jako małe dziecko był taki szczęśliwy. Widać, że był przywiązany do swojej rodziny. Zwłaszcza do troskliwej matki.

Tak, Mikoto Uchiha wyglądała na bardzo miłą i uprzejmą kobietę. Z fotografii mogła wywnioskować, że ogromnie dbała o swoich synów i wiedziała, jak pomóc im w problemach. Młody Uchiha wydawał się być bardziej przywiązanym do matki, niż do ojca. Co nie znaczyło, że go nie  kochał.

O ile dobrze pamiętała, jeszcze za czasów Akademii kilka razy widziała Fugaku Uchihę. Zdaję się, że jednak niezbyt często, bo dłużej nad tym główkując stwierdziła, że jego wizyty w szkole mogła policzyć na palcach jednej dłoni. Nie wydawał się on osobą zainteresowaną poczynaniami swojego najmłodszego syna. Raczej był bardzo poważny  i rzadko się uśmiechał.
Przekładając kartkę na kolejną stronę spostrzegła, że zaczynają się zdjęcia przedstawiające dwóch braci. Na jednym można było zobaczyć jak dwójka spacerowała wiosną po parku zajadając się takoyaki, na kolejnym starszy brat pokazywał młodszemu jak rzucać trafnie shirukeny do celu, a na następnym pozowali do zdjęcia przytulając się, a zarazem robiąc sobie nawzajem „królicze uszy” nad głowami. Byli roześmiani, promieniujący, a z ich uśmiechniętych twarzyczek, aż kipiało życie. Jej mina na ten widok kompletnie zrzedła, przypominając sobie jaki to obecnie jest Uchiha. Sięgając w głowie do czasów Drużyny 7 niezbyt miło wyrażał się  o swoim bracie. Nie znała Itachiego, ale jej mentorka Tsunade pokazała jej jego akta. Z tego co wtedy wyczytała na jego temat, to był on cichy, tajemniczy i chłodny. Posiadał mroczną osobowość nie okazującą uczuć zewnętrznych. Wszystkie swoje uczucia i emocje tłumił w głębi serca, nie pozwalając aby były widziane na jego twarzy, czy w zachowaniu. Można było rzec, że był idealnym shinobim, który stosował się do każdych, nawet tych bezdusznych zasad ninja, które to mówiły, by nie okazywać jakichkolwiek uczuć.

Zamknęła album. Niczego nowego się nie dowiedziała. Westchnęła głośno, po czym schowała go do szuflady, z której wcześniej go wyjęła. Opadła bezwładnie na łóżko i skrzyżowała ręce za głową. Patrząc w sufit zastanawiała się nad odpowiedziami na nurtujące ją pytania. Jego plany i osoba, która pojawiła się na suficie dalej były dla niej zagadką, jednakże postać Madary, o którym to usłyszała w trakcie rozmowy kilka dni temu, zaczęła jej świtać. Przypomniała jej się lekcja z Akademii ninja o historii założenia Konoha-Gakure. Ów shinobi był jednym z dwóch założycieli wioski. Znany był jako legendarny ninja, który przewodził klanowi Uchiha. Ale z tego co pamiętała, to poróżnił się on z wioską i został zbiegłym ninją, by następnie zginąć  w walce z Pierwszym Hokage, Hashiramą Senju. Zresztą nawet gdyby miał przeżyć, to teraz by miał ze sto lat, a co taki staruszek może zrobić?

Ponownie westchnęła i wstała do pozycji siedzącej. Wiedziała, że musi z nim porozmawiać. Nie odzywała się do niego zbyt często, a jak już to zwykle to były krótkie monologi, w których były zamieszczone wskazówki jak ma o siebie dbać. Będzie to ciężka rozmowa, ale musi się dowiedzieć jakie ma plany. W końcu uratowała mu życie i jest jej coś za to winien. Wstała, po czym udała się w stronę łazienki.

W tym samym czasie w pokoju narad zebrali się już wszyscy członkowie Taki. Kruczowłosy stał naprzeciwko trójki i mierzył ich swoim przenikliwym wzrokiem.
- Zgromadziłem was tutaj, bo chciałem przekazać wam kolejne kroki naszej organizacji – powiedział chłodno.
- Jak wiecie moim celem jest zniszczenie Wioski Ukrytej w Liściach, ale zanim to zrobię chciałbym zabić starszyznę Konohy – kontynuował.
- Starszyznę?! Ale my o nich nic nie wiemy – zauważył trafnie Suigetsu.
- Dlatego chcę, żeby Karin została moim szpiegiem i udała się tam, aby zebrać jakieś informacje – zwrócił się do czerwonowłosej kunoichi, której ten pomysł nie przypadł do gustu.
- Ale dlaczego ja?!
- Z prostych powodów. Ja tam nie mogę pójść, bo jestem wpisany w Księdze Bingo, zresztą Suigetsu też. A Juugo nigdzie beze mnie nie może się udać, bo w każdej chwili może stracić nad sobą kontrolę, a tylko ja jestem w stanie go powstrzymać – wyjaśnił spadkobierca sharingana.

Na minie okularnicy pojawił się grymas niezadowolenia. Nie podobało jej się to, że posyła ją tam samą, nie była pewna czy poradzi sobie z taką misją. Przecież informacji o starszyźnie nie będzie można zdobyć w pobliskim barze. Ponadto nie miała zamiaru pozostawiać "dwójkę kochanków" sam na sam, bez jakiejkolwiek kontroli. Postanowiła uruchomić swój wdzięk i urok. Zebrała się na odwagę i zwróciła się do kruczowłosego:
- Ciężko będzie mi samej zdobyć takie informacje na temat tych staruchów - mówiąc to, zatrzepotała zalotnie rzęsami i zrobiła maślane oczy.

Ten patrząc głęboko w jej czerwone tęczówki, westchnął głośno, widząc jej błagalne spojrzenie.
- No dobrze...

Po wypowiedzeniu tych pięknych słów, momentalnie na twarzy kunoichi zawitał uśmiech, a oczy się rozpromieniły. W końcu udało się go przekonać, a to nie lada wyczyn, żeby zmienił zdanie i to jeszcze robiąc to dla kogoś. Od razu pomyślała, że musi być dla niego wyjątkowa. Ucieszyła się, że będzie mogła pozostać z nim w kryjówce, że dalej będzie mogła towarzyszyć w rehabilitacji i troszczyć się o niego.
- ...pójdziesz razem z Juugo. Ale masz mi go pilnować i gdyby działo się coś niepokojącego to od razu masz mnie powiadomić – powiedział stanowczo.

Jego słowa uderzyły w nią jak grom z jasnego nieba. Zaraz, zaraz, przecież miała z nim pozostać w siedzibie. Opiekować się nim, opatrywać rany, przyrządzać ulubione obiadki, pomagać w kąpieli i...
- Tu są Twoje dokumenty. Dla Juugo zdobędę dopiero jutro – powiedział, podając czerwonowłosej fałszywe papiery do ręki. Zdumiona całym zajściem stała jak słup soli. Była tak skołowana, że nawet nie wiedziała co powinna powiedzieć.

- Macie dowiedzieć się ile osób wchodzi w skład starszyzny, gdzie chodzą i co będą robić w przeciągu najbliższych dwóch tygodni. Mile widziane też będą ich umiejętności. Wyruszycie jutro, gdy zdobędę dokumenty dla Juugo – powiedział na odchodne i już miał wyjść z pomieszczenia, gdy poczuł czyjąś rękę na swym ramieniu. Odwrócił się gwałtownie, a jego oczom ukazał się białowłosy mężczyzna, mówiąc:
- A co z Sakurą?

No tak, kruczowłosy kompletnie zapomniał o byłej przyjaciółce z drużyny, która nadal pozostawała w ich kryjówce. Nie zastanawiał się nad tym co ma z nią zrobić, jej obecność była mu obojętna. Wykorzystywał ją tylko dopóki ta była mu potrzebna do odzyskania pełnej sprawności fizycznej. Z zamyślenia wytrącił go głos pomarańczowowłosego:
- Słyszałem o niej, to najlepszy medyk w wiosce. Podobno uczyła ją sama Ślimacza Księżniczka. Jej umiejętności mogą nam się przydać, zwłaszcza jeśli masz plan zaatakowania Konohy.
- Może mogłaby zostać tymczasowo w drużynie, a potem użyłbyś swojego sharingana żeby ją kontrolować na czas ataku – powiedział, szczerząc swoje rekinie zęby Suigetsu. – Poza tym niezła z niej laska i trudno by było z niej "nie skorzystać".

Uchiha zmarszczył brwi usłyszawszy ostatnie zdanie białowłosego. Zamyślił się chwilę. Faktycznie, jej umiejętności przekraczały normy przeciętnego medyka. Znała się na tym bardzo dobrze, w końcu uratowała jego życie, mimo, że ten tak naprawdę był już jedną nogą po drugiej stronie. Plan Hozukiego wcale nie był taki głupi, jak mogłoby się wydawać. Przecież 6 lat temu sama powiedziała, że chce mu pomóc w dokonaniu zemsty, i że nawet opuści dla niego wioskę. Może gdyby zaproponował jej wstąpienie tymczasowo do Taki, to ze względu na stare czasy by się zgodziła?
- Porozmawiam z nią – powiedział oschle w stronę towarzyszy, po czym odwrócił się, wyszedł i skierował się do swojej sypialni…

____________________________________________________________________

____________________________________________________________________

Tak jak obiecałam rozdział pojawił się pod koniec tygodnia :) Mam nadzieję, że nie jest za bardzo chaotyczny. Starałam się żeby wszystko wyszło dobrze i przejrzyście, nie wiem czy mi się to udało ;/
Uwagi i wszelką krytykę proszę kierować w komentarzach xD

Następny rozdział jest już napisany, trzeba tylko wprowadzić do niego drobne poprawki, co najwyżej dopisać kilka akapitów. Nie przewiduję daty opublikowania, bo wszystko może się wydarzyć, ale z pewnością nie trzeba będzie na niego długo czekać ;3

Pozdrawiam Anna

Przebudzenie

 

 Rozdział V

Mijały godziny, minuty, sekundy, odkąd to Juugo przyprowadził rannego Uchihę do kryjówki. Dochodziła północ, a do tej pory nie było żadnej oznaki życia ze jego strony. Karin siedząc na krześle, opierała się łokciami o łóżko przeplatając palce z palcami ukochanego. Była w swego rodzaju transie, strach o jego życie mieszał się z nadzieją na jego uleczenie. Tylko na nim skupiała swoją uwagę, nic innego się dla niej nie liczyło.

Suigetsu ulokował się na łóżku, gdzie wcześniej leżała różowa, a wzrok miał skoncentrowany tylko na jednym punkcie. Myślami cały czas wracał na pole bitwy, kiedy to szedł za szefem patrząc jak ten powoli się wykrwawia. Miał poczucie winy, że wtedy nie zareagował wystarczająco stanowczo i nie był w stanie mu pomóc.

Juugo odkąd ukończono zabieg transplantacji krwi, stał oparty o ścianę z rękami skrzyżowanymi na piersi. Jego stan psychiczny nie był lepszy od pozostałej dwójki, wiedział, że to z jego powodu lider Taki wrócił na pole bitwy. Przez jego niepohamowany gniew musiał w dodatku użyć takiej techniki jak Susanoo przez, którą to oczy i ciało użytkownika są nadwyrężane, ponieważ pożera znaczne ilości czakry. Czuł, że to właśnie z jego winy muszą teraz walczyć o życie Sasuke.

Sakura wciąż wykonywała Shosen jutsu na brzuchu i klatce piersiowej rannego. Od siedmiu godzin bezustannie pobudzała organizm do regeneracji komórek i leczenia poważnej rany.  Mimo, iż była wyczerpana i pozostało jej niewiele czakry, robiła co w swojej mocy by cała kuracja się powiodła. To co było dla niej dziwne to to, że wszyscy wokół byli dla niej mili. Bez sprzeciwu wykonywali każdy jej rozkaz, a nawet sami oferowali wsparcie. Tak jakby na obecną chwilę zapomnieli jak bardzo różnią się ich poglądy oraz wartości życiowe. Pomagała im z własnej woli, nikt jej do tego nie zmuszał. Widocznie dla nich była to oznaka zawieszenia broni i zaakceptowania jej jako chwilowego sprzymierzeńca.

W pomieszczeniu było cicho, jedyne odgłosy, które dochodziły do uszu to te z wykonywania podstawowej i rozpowszechnionej wśród medyków techniki leczniczej. Każda z postaci znajdująca się w pokoju wyczekiwała momentu, w którym to ujrzą w końcu jak spadkobierca sharingana otwiera swoje hebanowe oczy. Bicie jego serca unormowało się, on jednak w dalszym ciągu był nieprzytomny. Nadal znajdował się w stanie krytycznym, ale stabilnym.

Zielonooka przerwała kurację, po czym wytarła ręką kropelki potu na czole. Reszta Taki patrzyła na nią pytająco. Nie wiedzieli dlaczego zaprzestała leczenia. Wszystkie osoby wstały ze swoich siedzisk i zwróciły swoje tęczówki w stronę medyka, wyczekując na jakiekolwiek słowa wyjaśnień.
- Teraz powinniśmy oczyścić i obandażować ranę. Powinnam przygotować specjalną maść, ale przede wszystkim należy kontrolować jego puls, a także sprawdzać w jakim jest stanie przez całą noc. Może nagle mu się pogorszyć, a wtedy całe leczenie będzie trzeba zacząć od nowa. Ktoś musi przy nim czuwać całą noc. – Podkreśliła ostatnie słowa.

Chętnych było wielu, nie tylko Karin, która z wielką przyjemnością opiekowałaby się swoją sympatią, ale także pomarańczowowłosy, który non stop obwiniał się o stan w jakim znajduje się jego przywódca. Chciał w ten sposób odpokutować swoje winy. Jednak zanim któreś z nich się odezwało, białowłosy zabrał głos w tej sprawie:
- Ja go będę pilnować.

Wszystkie miny zebranych w pomieszczeniu wyraziły zdziwienie. Gdyby mogła to szczęka okularnicy opadłaby do samej ziemi. Suigetsu nie był osobą, która by się o kogoś troszczyła, miał przecież przydomek drugiego „Demona z Wioski Ukrytej Mgły”, a to dlatego, że lubił zabijać i miał nietypowy zwyczaj wyrywania kończyn swoim ofiarom. Zawsze wydawało się, że jest obojętny względem swoich towarzyszy. Nikt nie zdążył tego skomentować, ponieważ Hozuki kontynuował:
- Karin idź z medykiem do spiżarni i przygotujcie maść leczniczą. Ja z Juugo w tym czasie obmyjemy go z zaschniętej krwi.

Czerwonowłosa zmarszczyła brwi i już miała unieść się dumą, gdyż nie chiała opuszczać swojego "ukochanego", lecz przeszkodził jej w tym Suigetsu, mówiąc:
- Chyba chcesz pomóc Sasuke w rehabilitacji… – Uśmiechnął się perfidnie, bo wiedział, że to stwierdzenie na nią zadziała i bez słowa wykona zadanie, które jej powierzył.

Tak też się stało, Karin z naburmuszoną miną poprosiła Sakurę, aby poszła z nią do spiżarni, gdzie trzymali zapasy jedzenia, zioła i wszystkie komponenty potrzebne do wykonania maści leczniczej. Gdy już weszły do środka otrzymała od różowej listę składników, które będą im niezbędne. Po dłuższej chwili gdy miały w rękach to czego szukały, zaczęły przygotowania do wykonania lekarstwa. Zerknęła kątem oka na różowowłosą, która to właśnie zgniatała w moździerzu jeden ze składników.

- Chciałam Ci podziękować, oczywiście w imieniu wszystkich, za to, że zrobiłaś co w swojej mocy by go uratować – czerwieniąc się i z wykrzywioną miną na twarzy powiedziała cicho, lecz słowa te dotarły do uszu zielonookiej.
- Nie ma za co, robiłam to co do mnie należy, w końcu jestem medykiem. Zresztą jeszcze się nie obudził, więc to nie koniec leczenia – zwróciła uwagę.

Tak, to prawda, że zrobiła wszystko by mu się polepszyło. Strasznie niepokoiła się o jego stan zdrowia, przez co milion myśli pałętały się jej po głowie. Jego stan zdrowia do końca nie był pewny, ale jeśli zapewni mu się opiekę 24h/dobę, to jest szansa, że z tego wyjdzie. Zastanawiało ją to, co się stanie jak odzyska przytomność? Nie potrafiła odpowiedzieć jak się wtedy zachowa. W końcu tak długo wyczekiwała ich ponownego spotkania. A teraz gdy w końcu to nastąpiło, nie wiedziała czego się spodziewać, ani po sobie, ani po nim. Gdzieś w środku jej serca działo się prawdziwe spustoszenie. Z jednej strony była wściekła na Uchihę, że nie zważał na jej uczucia i tak po prostu opuścił wioskę. Wyznanie miłości i słowa, które wtedy wypowiedziała spłynęły po nim jak po kaczce i nie zrobiły na nim najmniejszego wrażenia. A z drugiej strony widząc go po tylu latach na Polach Kraju Ognia, zdała sobie sprawę z tego, że wciąż ma do niego słabość. W głebi duszy cieszyła się, że może być w tak trudnej chwili przy nim i wspierać go.

Teoretycznie, dawno temu obiecała sobie, że nigdy mu nie wybaczy, a gdy gdzieś na swej drodze go napotka to wszystko mu wygarnie. A w praktyce zrobiła całkowitą sprzeczność, jeszcze uratowała mu życie. Ale kto by tego nie zrobił widząc osobę na łożu śmierci?

Gdy dziewczyny wróciły z przygotowaną maścią do pokoju, w którym leżał Uchiha, zauważyły, że Suigetsu z Juugo kończyli swoją robotę i oczyszczali ciało kruczowłosego. Sakura zwróciła szczególną uwagę na to, że białowłosy przetarł mokrą szmatką policzki szefa, na których to znajdowały się ślady krwi wypływającej z jego oczu. Widocznie jego gałki oczne także miały jakieś uszkodzenia, którymi będzie musiała się zająć, ale to dopiero jak odzyska przytomność.

Z pomocą Karin i chłopaków wysmarowała ranę leczniczym smarowidłem, po czym zabandażowała jego brzuch i klatkę piersiową.
- Gotowe – powiedziała z satysfakcją.
- Idźcie odpocząć. Jak szef się obudzi, albo będzie się z nim coś działo, to dam wam znać. – Zwrócił się Hozuki do reszty Taki.
- Juugo mam do Ciebie prośbę, wyjdź przed wejście do kryjówki, sprawdź czy nikt was nie śledził i nie pałęta się gdzieś w pobliżu – zwrócił się do wysokiego, dobrze zbudowanego mężczyzny. Ten pokiwał twierdząco głową i czym prędzej wybiegł z pomieszczenia.

Czerwonowłosa podeszła jeszcze raz do łoża, na którym leżał Sasuke, by móc się z nim pożegnać. Spojrzała na niego zatroskanym wzrokiem, po czym delikatnie odgarnęła jego włosy na czole.
- Nie zapomnij mnie obudzić jakby coś się działo – powiedziała oschle do Suigetsu, odwróciła się na pięcie i wyszła z sali szpitalnej pozostawiając pozostałą dwójkę samych.

Po krótkiej chwili Hozuki zwrócił się do różowej:
- Ty też idź spać, musisz się zregenerować, by mieć siły na dalsze leczenie. Poza tym Ty chyba także potrzebujesz pomocy – powiedział wskazując palcem na jej poparzone nogi.

No tak, różowa była tak pochłonięta ratowaniem Uchihy, że zapomniała o swoich dolegliwościach. Nie wzięła pod uwagę, że ona też potrzebuje pomocy. Usiadła na brzegu drugiego łóżka, skumulowała czakrę w prawej dłoni, po czym przyłożyła rękę na poparzone miejsce.
- Tam w lodówce powinien być specjalny żel na tego typu rany. – dodał. Wskazał palcem mebel, w którym to miało znajdować się potrzebne mazidło. Po czym odsłonił swoje rekinie zęby, by posłać uśmiech w jej kierunku.
- Dziękuję… - powiedziała nieśmiało, a następnie skierowała się w stronę lodówki.

Białowłosy usiadł na krześle, które znajdowało się tuż obok łóżka rannego, po czym wzrok skierował na spadkobiercę sharingana, który wciąż leżał nieprzytomny.
Sakura wyleczywszy poparzenia na nogach i posmarowaniu ich łagodzącą maścią, położyła się wygodnie na łóżku, nawet się nie obejrzała a już oddała się w objęcia Morfeusza.

Po 10 godzinach...

Leżała skulona pod kołdrą, na łóżku w pomieszczeniu zwanym „salą szpitalną”. To tutaj członkowie Taki, będąc chorym bądź, w ciężkim stanie, odbywali wszelkie zabiegi czy też rehabilitacje. Po wczorajszym ciężkim i pracowitym dniu należała jej się choć odrobina odpoczynku. Jej oczy wciąż były zamknięte, odkąd położyła się poprzedniego dnia, ani razu się nie przebudziła. Miała twardy sen i do tej pory nic, ani nikt jej w tym nie przeszkadzał.  Nagle poczuła, jak pewien shinobi uparcie zaczął nią szturchać. Z początku lekko trącił jej ramię, ta jednak nie reagowała, więc zaczął robić to gwałtowniej. Leniwie podniosła powieki do góry, aby jej szmaragdowe tęczówki mogły ujrzeć natarczywą osobę.
- Nareszcie się obudziłaś – powiedział Suigetsu. – Zobacz, kto odzyskał przytomność – dodał, po czym skierował wzrok w stronę sąsiedniego łóżka, na którym to siedział oszołomiony Uchiha z wiszącą na nim Karin.

- Sasuke-kun, tak się cieszę! – wykrzyczała mu prosto do ucha.
- Karin to boli – powiedział i odsunął ręką nachalną kobietę. Zaczął rozglądać się wokół swoimi hebanowymi oczyma, gdyż chciał uzyskać odpowiedzieć na nurtujące go pytanie: Co się tak w ogóle stało? Wiedział już, że znajduje się w kryjówce, a dokładniej w sali szpitalnej, ale nie mógł sobie przypomnieć jak tu trafił. Przyglądał się wszystkiemu bacznie, po czym jego wzrok zatrzymał się na różowej i białowłosym, którzy to obserwowali każdy jego ruch. Co prawda był to niecodzienny widok, widzieć tyle głów wpatrzonych w jego osobę zaraz po przebudzeniu, ale najbardziej go dziwiła postać Sakury, która tu się znajdowała.

- Sasuke, całe szczęście, że się obudziłeś – powiedział rozradowany Juugo, który właśnie stanął w otwartych drzwiach, a jego uśmiech na twarzy nie znikał nawet na chwilę. Kruczowłosy patrzył na niego pytająco, bo dalej nie wiedział jak się dostał do kryjówki, przecież nie o własnych siłach. No i najbardziej zastanawiało go co robi tutaj ich przeciwnik.

Ten domyślając się co nurtuję szefa, pośpiesznie wyjaśnił mu powód jej obecności tutaj.
 – Po wykonaniu Kirin straciłeś przytomność i czym prędzej zabrałem Cię do kryjówki, gdzie zajęła się Tobą ona – dodał, wskazując palcem na Haruno.

 Ich wzrok się skrzyżował. Przez chwilę wgłębiała się w jego hipnotyzujące, hebanowe tęczówki, on zaś wpatrywał się w czystą zieleń jej oczu. Nic z nich nie wyczytała i mimo, że w rzeczywistości był to tylko moment, zapragnęła żeby nie przestawał na nią patrzeć w ten sposób. Nastała niezręczna cisza. Wszyscy wyczekiwali na zabranie głosu, którejś ze stron. Zwłaszcza dotyczyło to okularnicy, która widząc jak ta dwójka wpatruje się w siebie nawzajem, poczuła falę zazdrości.

Uchiha przerywając nastrój, rzucił kołdrę na bok. Chciał wstać, jednak uniemożliwił mu to przeszywający ból wydobywający się z jego rany na brzuchu.
- Nie wstawaj! Jest na to za wcześnie! Nie jesteś jeszcze wystarczająco zdrów – krzyknęła różowa, podbiegając do spadkobiercy sharingana. - Rana jest jeszcze zbyt świeża. - Położyła go na plecach, a on o dziwo nie sprzeciwiał się. Prawdopodobnie było to spowodowane tym, że cierpiał podczas wykonywania gwałtownych ruchów. Zaczęła odwijać bandaż, aby zobaczyć jak wygląda odbudowa tkanki na jego ranie. Czuła jego wzrok na sobie, ale starała się go ignorować.

~Tak jak myślałam, podnosząc się zniszczył kilka komórek, które poprzedniego dnia podleczyłam~ - Zebrała w swojej prawej dłoni zieloną czakrę, po czym przyłożyła do rany.
Ogarnęło go ciepłe i miłe uczucie wydobywające się z czakry kunoichi. Ulga i ukojenie, jednym słowem przyjemne doznanie. Pomyślał, że ma czyste intencje i Juugo nie kłamał mówiąc, że zajęła się jego obrażeniami. Jego wzrok powędrował w miejsce, gdzie dłońmi jeździła po jego ciele.

- Sasuke ugryź mnie, będzie Ci lepiej! – krzyknęła Karin wyciągając do niego rękę. Nie mogła znieść widoku jak ona bezkarnie go dotyka. Wyczuła w niej swoją rywalkę. Nie mogła dopuścić, by w jego oczach różowa wyszła na lepszą od niej, dlatego postanowiła walczyć o jego względy.
- Poradzę sobie bez tego – powiedział Uchiha, wiedząc, że takie leczenie jest dla niej szkodliwe i właśnie przez to nie może pozwalać sobie na częste korzystanie z tej usługi.

Na twarzy kunoichi pojawił się grymas niezadowolenia.
- Witamy wśród żywych, szefie – odezwał się białowłosy wstając z łóżka i posyłając mu uśmiech, którego mógłby mu pozazdrościć niejeden rekin.  Kruczowłosy nie zareagował na wypowiedziane przez niego słowa, ale zwrócił się do niego w innej sprawie:
- Sprawdzaliście czy nikt nas nie śledził?

Po czym cała trójka twierdząco skinęła głową. Nie był jeszcze w pełni sił, dlatego zwrócił się do Karin, by ta skoncentrowała się, użyła swoich zdolności i wyszukiwała wokół jakiś nieproszonych gości. Juugo zaś polecił, żeby przeszedł się dookoła kryjówki i upewnił się czy nie ma nikogo w pobliżu. Suigetsu natomiast poszedł po coś do jedzenia dla niego i "doktorki". Gdy w pokoju zostali zupełnie sami odezwał się do różowowłosej:
- Po co to robisz?

Kąciki ust Haruno uniosły się do góry usłyszawszy te słowa. Wiedziała, że ją w końcu o to zapyta, lecz ona miała do niego więcej pytań, na które chciała uzyskać odpowiedzi. Nie wiedząc czemu postanowiła odpowiadać nieprecyzyjnie.
- Pamiętasz jak za czasów Drużyny 7 zawsze ratowałeś mnie w obliczu niebezpieczeństwa? To właśnie dlatego – odpowiedziała zadziornie.
- Ale to było w czasach kiedy byłem mieszkańcem Wioski Ukrytej w Liściach, a teraz jestem zbiegłym ninją rangi S. Członkiem Akatsuki. Mordercą… – podkreślił ostatnie słowa.

W jej oczach można było dostrzec żal i smutek taki sam, który towarzyszył jej w momencie, w którym Sasuke opuszczał wioskę. Nastała krótka cisza, którą to zakończyła mówiąc:
- Teraz mimo wszystko także mnie ocaliłeś. Nie pozostawiłeś mnie na pewną śmierć na polu walki, nie dopuszczając do tego abym spłonęła - zagadnęła. Chciała sprawdzić czy ta wersja wydarzeń naprawdę miała miejsce. Czekała na jego reakcję, uśmiechając się kokieteryjnie w stronę zdezorientowanego tymi słowami Uchihy. Sprawdzała jaki ma grunt pod stopami, testowała go.

Tak, to prawda, że wyciągnął ją z pola bitwy, ale nie wiedziała wszystkiego. Nie wiedziała, że ten patrząc na jej palące się ciało, pragnął jej śmierci. Domagał się, żeby ta zginęła w męczarniach dzięki jego czarnym płomieniom. Nie zdawała sobie sprawy z tego, że posłużył się nią jako zwykłym zakładnikiem i uratował tylko po to, by  stamtąd uciec. Dobrze wiedział, że Naruto pozwoli im się wycofać w obawie o życie przyjaciółki. Nazwał ją nawet swoją kartą przetargową. A ta dzięki swoim umiejętnością medyka ocaliła mu życie. Spuścił wzrok i skupił uwagę na jednym punkcie. Nie czuł się z tym dobrze, dlatego postanowił milczeć, nie miał zamiaru mówić jak było naprawdę. Zresztą po co miałby to robić, przy najbliższej okazji i tak będzie musiał się jej pozbyć, bez względu na to co zrobiła.

Zdziwiła go tylko jedna ważna rzecz. Sposób mówienia, wygląd, gestykulacje, wszystko dosłownie wszytko się w niej zmieniło. Nie pamiętał jej takiej jaka mu się obecnie przedstawiała. Miała długie, błyszczące włosy, sięgające aż do pasa, na tę chwilę spięte wysoko w koński ogon, by nie przeszkadzały jej w pracy. Mógł spokojnie stwierdzić, że była dobrze "wyposażoną" kobietą, kształt sylwetki zaokrąglił się tam gdzie powinien. Jej mowa ciała i delikatny głos ukazywały ją jako intrygującą i kuszącą kobietę. Jedyna cecha jaka w niej pozostała ze "starej Sakury" to duże soczyście zielone oczy, które potrafiły tak zaczarować, że nie szło od niej oderwać wzroku.

Po krótkiej chwili kunoichi zakończyła odbudowę komórek, po czym posmarowała miejsce maścią leczniczą i owinęła bandażem. Następnie poszła do łazienki, która sąsiadowała z pomieszczeniem, w którym się znajdowali, aby umyć ręce z nadmiaru kremu. Wytarła dokładnie obie dłonie w wiszący na drzwiach ręcznik, po czym skierowała się w stronę leżącego Uchihy. Usiadła na brzegu łóżka, po czym położyła rękę na jego policzku, a palcami rozszerzyła powieki jego lewego oka. Kruczowłosy kiedy zorientował się co ma zamiar zrobić gwałtownie wyrwał się jej z uścisku i odepchnął od siebie.

Patrzyła na niego oszołomionym wzrokiem, nie wiedząc czemu ją tak potraktował. Przecież chciała  obejrzeć tylko jego oczy, z których to dzień wcześniej płynęła krew. A, że wczoraj zajmowała się najpoważniejszymi ranami, to dzisiaj mogła zająć się tymi mniej poważnymi.
- Z oczami wszystko w porządku. Daj mi już spokój – warknął do różowej, po czym rzucił w jej stronę zimne spojrzenie. Tak chłodne, że aż ciarki przeszły po jej plecach.
- Ja tylko chciałam… - wymamrotała pod nosem, ale nie było jej dane dokończyć, bo w tej właśnie chwili do pokoju wszedł Suigetsu trzymając w rękach dwie tacki ze śniadaniem. Zaczął przyglądać się całemu zajściu i widząc tę dwójkę razem na łóżku powiedział:
- Czyżbym w czymś przeszkadzał?
- Czego tu chcesz?! – krzyknął wściekle Uchiha w jego stronę.

Był tak rozdrażniony, że białowłosy myślał, że zaraz straci nad sobą kontrolę i rzuci się na niego. Nie lubił jak jego szef był w takim stanie emocjonalnym. Z reguły był spokojny, opanowany i małomówny, ale jak go coś rozwścieczyło, to tracił nad sobą panowanie i był zdolny do wszystkiego. Przerażał go, jednak nie wiedział o co temu chodzi, bo przecież sam go posłał po coś do jedzenia.
- Przecież zrobiłem to co mi kazałeś - z początku próbował się tłumaczyć, ale w końcu doszło do niego, że hebanowe tęczówki tak naprawdę nie były skierowane w jego stronę, tylko na kogoś za nim. Odwrócił się powoli i niepewnie. Zobaczył postać wyłaniającą się z sufitu...

___________________________________________________________________________

___________________________________________________________________________

No i kolejny rozdział za nami. Trochę długo na niego się czekało, ale miałam kompletny brak motywacji. Nie wiem co się ze mną działo xD Postaram się już nie dopuścić do tak długiej przerwy między postami.

Bardzo proszę o komentarze i wyrażenie swojej opinii, to naprawdę zachęca do działania i dodaje wielkiego kopa i weny ^^

Pozdrawiam Anna

Oszołomienie

 Rozdział IV

Obudził się w ciemnym, wilgotnym pomieszczeniu, którego podłoże stanowiła kilkunastocentymetrowa warstwa wody. Światło praktycznie tu nie dochodziło poza zieloną poświatą okalającą ściany, lecz niewiadomo gdzie miała ona swoje źródło. Pomieszczenie to przypominało piwnicę, lecz jego ogrom był przytłaczający. Leżał na plecach do połowy zamoczony w wodzie. Tuż przed sobą miał olbrzymie kraty, a w ich centrum kartkę z napisem „Pieczęć”. Dobrze znał to miejsce, to jego podświadomość. Zawsze tu trafiał, kiedy już nie potrafił zapanować nad emocjami i tak też było w tej sytuacji. Niepewnie wstał i podszedł nieco bliżej. Grube, mosiężne pręty wbite głęboko w podłoże. Było to więzienie dla jego „życiowego towarzysza” – Kyuubiego, lepiej znanego jako Dziewięcioogoniasty Demoniczny Lis. Doskonale zdawał sobie sprawę, że ten gdzieś musi czaić się wewnątrz swojego więzienia. Nagle ni stąd ni zowąd pojawiła się czerwona, bulgocząca czakra. Zaczęła oplatać jego nogi. Z początku próbował się temu oprzeć, ale ta nie dawała za wygraną. Powoli zmierzała do tułowia, następnie skierowała się do ramion. Gdy już całkowicie go obezwładniła, na koniec ruszyła do samego czubka głowy, zasłaniając mu przy tym pole widzenia. Nienawidził tego. Czakra była tak gorąca, że bez problemu poparzyła całe jego ciało. Poczuł jak powoli i boleśnie zdzierała z niego naskórek. Zaczął krwawić, a jego krew mieszała się wraz z czakrą Kyuubiego. Obraz przed oczami zaczął się zamazywać, a ból coraz bardziej się natężał. Czuł jak czerwona ciecz wsiąka w jego ciało, niczym woda w gąbkę. Zaraz po krótkiej chwili nastała kompletna ciemność.

Przed oczami nie można było nic ujrzeć, tylko pogłębiającą się czerń. Wokół była tylko pustka nieskończonej nicości. Momentalnie temperatura opadła, a przy każdym oddechu z jego ust wydobywała się para. Poczuł jak dreszcz przebiegł mu wzdłuż kręgosłupa, zaczął cały dygotać. Czy to strach? Czy powód zimna? Sam dokładnie nie wiedział, ale nie czuł się tu bezpiecznie. Skulony, przyciągnął nogi jak najbliżej do klatki piersiowej. Czuł jak powoli jego świadomość się zatraca i opuszcza jego ciało. Czy może być coś bardziej przerażającego? Czy to już koniec? Czy nic już nie może zrobić? Czy jego duch tak po prostu go opuści, a on na zawsze pogrąży się we śnie w absolutnej nicości?

- Naruto! – usłyszał krzyk jakby z oddali.  Nie miał pojęcia skąd dobiega, gdyż nic nie widział. Męski, lekko zachrypiały. Znał ten głos, jednak nie potrafił sobie przypomnieć do kogo należał.

- Naruto!!! Nie daj się nad sobą zapanować! Nie możesz do tego dopuścić! – Znowu ten sam krzyk, jednakże tym razem głos się zbliżał, stawał się coraz wyraźniejszy, a w głowie zaczęło mu świtać imię jego właściciela.

- Kaka-sensei! – zawołał. A miejsce, w którym się znajdował nagle rozbłysło przenikliwym, ciepłym światłem.

Otworzył szeroko oczy. Nad nim widniały dwie wpatrujące się w jego osobę postacie - Kakashi sensei i Kapitan Yamato. Oboje posiniaczeni, pokiereszowani, a w ich oczach można było dostrzec zmęczenie. Z jego lewej strony kucało przy nim dwóch nieznanych mu medyków, którzy opatrywali jego rany. Z trudem uniósł się do pozycji siedzącej i rozejrzał się dookoła. Wielkie pobojowisko. Krajobraz nie był taki jaki sobie mógł wyobrażać. Widniało na nim mnóstwo kraterów, popękanej skorupy ziemi, a wokoło leżało wiele powyłamywanych drzew, wraz z korzeniami. Wszelka roślinność zniknęła w zasięgu wzroku. Dosłownie wszystko w przeciągu kilku kilometrów zostało zniszczone.

- Co się stało? – zapytał.

- Cóż… Całkowicie straciłeś panowanie nad sobą. Pojawiła się powłoka lisiego demona i…– wyjaśniał Kakashi, lecz zaraz wtrącił się Yamato:

- …i szósty ogon. Naruto, czy Ty coś w ogóle pamiętasz?

Próbował sięgnąć pamięcią do niedawnych wydarzeń, ale nie mógł sobie niczego przypomnieć. Kompletna pustka w głowie. Jednakże pewnej rzeczy się domyślał, że chaos przed jego oczyma to jego sprawka. Musiał się dowiedzieć prawdy. Za wszelką cenę, nawet kosztem wielkiego poczucia winy z tego powodu.

- Nie bardzo. To wszystko… to moja wina?

- Nie wszystko, ale większość – odpowiedział brązowowłosy.

Uzumaki patrzył na nich z niedowierzaniem. Miał przeczucie, że to z jego powodu krajobraz się tak zmienił, ale gdzieś w głebi serca modlił się, że to nie on był tego przyczyną. Jednak na marne. Nic nie  pamiętał, odkąd dziewięcioogoniasty przez niego przemawiał, ale powoli zaczął sobie przypominać co miało miejsce przed wybuchem złości.

- Sakura! A co z Sakurą?! – wrzasnął jak opętany.

- Przykro mi Naruto, ale z powodu Twojego szału, nie zdołaliśmy jej odbić – wyjaśnił zmartwiony siwowłosy.

- Taa… Gdy nasz oddział tu dotarł, to zastaliśmy Kakashiego próbującego Cię uspokoić, jednak marnie mu to wychodziło – dodał Yamato.

- Byłeś w takiej furii, że atakowałeś wszystkich bez wyjątku, a tamci wykorzystali sytuację i zdołali uciec. Na szczęście w porę zjawił się tu Tanzou, który zdołał Cię powstrzymać – dokończył kopiujący ninja.

- Czyli to moja wina… To przeze mnie nie zdołaliśmy jej pomóc… – Jego głos drżał. Łzy napływały mu do oczu. Był zły na siebie, bo ponownie doprowadził do takiej sytuacji, w której z jego winy wszyscy ucierpieli. Nie dość, że poturbował swoich towarzyszy, to jeszcze przez niego Sasuke uciekł, biorąc za zakładnika jego najlepszą przyjaciółkę… Sakurę! To jest nie do wybaczenia.

- Nie obwiniaj się. Nie sądziliśmy, że do tego dojdzie. – Próbował pocieszać go Tanzou.

- Musimy jej szukać! Ona potrzebuje naszej pomocy! – krzyknął blondyn. Jak poparzony gwałtownie się podniósł, jednak obrażenia na jego ciele były tak silne, że momentalnie upadł do wcześniejszej pozycji. Dopiero teraz zauważył, że kolor jego skóry jest czerwony. Wszystko go bolało. Mógł stwierdzić, że każda część jego ciała przeżywa w tej chwili katusze, mimo, że koledzy medycy robili wszystko by uśmierzyć jego ból.

- Naruto, naszym priorytetem jest eskortowanie Killera Bee do wioski. Poza tym sami musimy się wyleczyć, żeby podjąć misję uratowania Sakury. Dobrze wiesz, że w takim stanie nic nie zdziałasz – trafnie zauważył sensei.

- Ale!

- Żadnych ale! Zabieram Cię z powrotem do Konohy. Potem zajmiemy się Sakurą – skarcił go.

~***~

Jedynie co do niej dochodziło to jakieś niewyraźne szmery. Wytężyła słuch, po czym udało jej się usłyszeć głos pewnej kunoichi:

- Gdzie oni są?! Już powinni dawno tu dotrzeć!

- Uspokój się Karin! Panikując nic nie pomożesz. – Usłyszała męski, donośny głos, w którym dało się wyczuć lekka obawę.

Jej powieki drgnęły. Ciało lekko się poruszyło. Z wysiłkiem uniosła powieki do góry, odsłaniając swoje zielone tęczówki. Nie widziała wyraźnie, więc czym prędzej przetarła, dopiero co przebudzone oczy.

Leżała na łóżku, które było jednym z trzech umiejscowionych w dużym pokoju. Przy każdym z łoży była postawiona mała komoda z lampką. Naprzeciwko niej stała wielka szafa, a tuż obok malutka lodówka. Cały ten pokój wyglądał trochę jak sala szpitalna, tyle, że z tym wyjątkiem, że w pomieszczeniu nie było okien, co bardzo  ją zdziwiło. Jedynym światłem, które oświecało pomieszczenie było kilka świetlówek podwieszonych pod sufitem. Na środku pokoju stała czerwonowłosa kunoichi, która była cała roztrzęsiona. Natomiast w drzwiach dostrzegła białowłosą postać, która nieustannie na kogoś wyczekiwała. Były to te same osoby, które wcześniej widziała z Sasuke.

Z trudem uniosła się do pozycji siedzącej i w tej właśnie chwili odczuła ogromny ból w nogach. Spojrzała w ich stronę i zobaczyła liczne poparzenia. Jej skóra wyglądała jak stopiony wosk, wszędzie miała bolesne, ropne bąble, a naskórek schodził płatami z jej łydek i ud. Wtem okularnica dostrzegła, że różowa się obudziła. Podeszła do niej, przykucnęła przy łożu, na którym ta siedziała i położyła rękę na jej ramieniu.

- Jak się czujesz? – spytała.

Zdziwiło ją to pytanie. Nie wiedziała skąd u niej ta troska, przecież w ogóle się nie znały. Poza tym ona była z Wioski Ukrytej w Liściach, a ta zaś zbiegłym ninją, którą to powinna ścigać.

- Przeżyję – odpowiedziała krótko i zwięźle, byle się od niej odczepiła. Jednak po chwili namysłu dodała:

- Co się stało? I gdzie ja jestem?

- Jesteś w kryjówce Taki. Tych poparzeń doznałaś na skutek płomieni amaterasu, które przez przypadek Cię dosięgły. Na szczęście Sasuke je odwołał i kazał zabrać Cię z pola bitwy, bo robiło się tam naprawdę niebezpiecznie – wytłumaczyła, po czym poprawiła okulary na nosie.

~Sasuke mnie uratował?~ - pomyślała. To by było zbyt piękne, żeby było prawdziwe. Ale słyszała o czarnych płomieniach, które nie gasną nawet pod wpływem wody. To była technika Itachiego Uchihy, starszego brata Sasuke. Więc jedynie w jaki sposób mogły zgasnąć, to poprzez odwołanie tej techniki. A owe jutsu można było wykonać tylko z sharinganem w oczach. Nie, więcej, z kalejdoskopowym sharinganem w oku. Jednakże nie mogła przyjąć do wiadomości, że ten mógł jej pomóc w potrzebie. Takie zachowanie u niego byłoby co najmniej dziwne, dlatego nie dowierzała w przedstawioną historię kunoichi.

- Mam do Ciebie prośbę – zagadnęła okularnica do różowej. Widać było, że ciężko jej te słowa przechodzą przez gardło.

- Wcześniej mówiłaś, że jesteś medykiem. Dlatego proszę Cię! Jak tylko wróci Sasuke, to zrób wszystko co potrafisz i ulecz jego ranę na brzuchu! – Mówiąc to odwróciła wzrok, by ta nie dostrzegła jej szklistych oczu. Zależało jej na nim. Widać, że cały czas przejmowała się zdrowiem Uchihy. Można było rzec, że była kolejną kobietą, której to kruczowłosy namącił w głowie.

Te słowa wywarły na Sakurze duże wrażenie, od lekkiego na początku sceptyzmu, po kompletne zdezorientowanie. Nie zdążyła odpowiedzieć, bo wtem do pokoju weszło dwóch członków Taki, niosąc kogoś na rękach. Położyli ostrożnie nieprzytomną osobę na łóżku, tuż obok niej. To był Sasuke. Jego twarz była cała blada, usta miał sine, a ubranie miał przesiąknięte szkarłatną krwią. Pomarańczowowłosy wziął do ręki swój kunai, po czym rozerwał za jego pomocą górne odzienie rannego. Ich oczom ukazała się rana w całej okazałości.

Była wielka, prawie przebiła go na wylot siejąc spustoszenie w organach wewnętrznych. Trudno było uwierzyć, że ten jeszcze niedawno chodził o własnych siłach i używał takich technik jak Susano’o czy amaterasu.

Takie obrazy jak ten, różowa widywała praktycznie codziennie w pracy, jednakże przyglądając się kruczowłosemu w takim stanie, gdzieś głęboko w sercu coś ją zabolało. Oczy same się zaczęły szklić, a ciało mimowolnie drżeć.  Nie chciała widzieć go w takim stanie, nie potrafiła znieść tego widoku.

Karin widząc całą sytuację momentalnie wstała z podłoża, ruszyła w stronę towarzyszy, by potem rzucić się na szyję nieprzytomnego Uchihy. Dwójka pozostałych członków Taki stała nieruchomo i wpatrywała się jak czerwonowłosa, szlochając wtulała się w jego tors.

W końcu Suigetsu jako pierwszy otrząsnął się z szoku, który wywarła na nim rana szefa. Podszedł do niego, po czym przystawił ucho do klatki piersiowej rannego. Jego twarz wyraziła przerażenie, Karin ujrzawszy jego minę, była pewna najgorszego scenariusza. Wstała, następnie schowała twarz w dłoniach i zaczęła lamentować:

- O Boże Sasuke-kun! Sasuke-kun! – Chlipała. Suigetsu podnosząc się, spojrzał na Juugo i powiedział łamiącym się głosem:

- Prawie nie wyczuwam bicia jego serca…

Sakura, która cały czas obserwowała sytuację z boku, dopiero po tych słowach się otrząsnęła z pogrążającego ją szoku. Wstała, po czym podpierając się komody powędrowała w stronę łóżka Uchihy.

-Dajcie mi go obejrzeć! – krzyknęła, przesuwając tym samym rozpłakaną Karin. Spojrzała na wykrwawiającą się postać.

~Stracił mnóstwo krwi…~ - pomyślała. Był w krytycznym stanie, nie była pewna czy ona, a nawet jej mentorka - Tsunade dałyby radę uratować jego życie. Jednakże nie mogła bezczynnie się temu przyglądać. Nie mogła dopuścić do straty starego przyjaciela. A może kogoś więcej? Nie ważne. Bądź co bądź po tylu latach los z jakiegoś powodu ponownie skrzyżował ich ścieżki, więc ona zapobiegnie najgorszemu. Czym prędzej zatamowała ranę.

- Trzeba będzie przeprowadzić zabieg transplantacji krwi! – wykrzyczała oschle i stanowczo, tak, że nie chciała usłyszeć jakiegokolwiek sprzeciwu. Następnie skierowała swój wzrok w stronę Taki i dodała:

 – Macie tu taki zestaw narzędzi, który pozwoli mi go przeprowadzić?!

Wszystkie tęczówki były zwrócone teraz na nią. Byli zdumieni powagą sytuacji i tym, że potrafi się w niej odnaleźć. Dobrze wiedzieli, że jest medykiem, niemniej jednak zdziwiło ich, że ośmieliła się bez najmniejszego problemu wydać im rozkazy, przecież wciąż była ich przeciwnikiem. Jednakże z drugiej strony doskonale zdawali sobie sprawę z tego, że potrzebowali w tej chwili pomocy medycznego ninja. Dlatego też Suigetsu pokiwał twierdząco głową, po czym ruszył do wielkiej szafy i wygrzebał z jej dołu narzędzia, o które prosiła.

- Czy ktoś z was ma grupę krwi AB? – spytała, lustrując poczynania białowłosego. Jeszcze za czasów Drużyny 7, kiedy to Sasuke i jego sharingan był częstym obiektem pożądania wielu ninja, wiele razy lądował w szpitalu, przez co pamiętała jaką posiada grupę krwi.

- Tak, ja mam – powiedzieli w tym samym momencie Juugo i Karin, lecz pomarańczowowłosy spoglądając na towarzyszkę, dodał:

- Ja oddam swoją krew Sasuke, bo to z mojej winy wrócił na pole bitwy.

Mówiąc to zacisnął pięści. Czuł wyrzuty sumienia. Wiedział, że gdyby nie stracił nad sobą kontroli, to lider Taki dawno by otrzymał pomoc. Pomoc, która w tym momencie była dla niego niezbędna.

Liczyła się każda minuta, więc czym prędzej Sakura skorzystała z propozycji Juugo i zaczęła proces transplantacji krwi. Gdy już czerwona ciecz przelewała się z pomarańczowowłosego do ciała Uchihy, skumulowała w swoich dłoniach zieloną czakrę i przystąpiła do odbudowy wszystkich zniszczonych komórek w jego ciele, tak by rana się zasklepiła. Zaczęła się walka, ale nie było ona zwykła, była to walka o życie. Życie tego zarozumiałego, chłodnego, aroganckiego Sasuke Uchihy…

________________________________________________________________________

________________________________________________________________________

Od autora: Od razu na wstępie wyjaśniam, że Karin nie będzie przyjaciółeczką Sakury. Na razie jest dla niej miła, tylko dlatego, że zależy jej na uratowaniu Sasuke. Jeszcze pokaże swój charakterek ^^

Poza tym, mam nadzieję, że rozdział się podoba. Starałam się, aby był poprawnie stylistycznie i skorygowałam wszelkiego rodzaju błędy. Chyba nic mi nie umknęło.

Oczywiście po przeczytaniu zachęcam do pozostawienia po sobie śladu w postaci komentarza. Jak wiadomo, to motywuje do dalszego pisania :)

Pozdrawiam Anna

Zmiana

Rozdział III

- Ale Sasuke-kun jesteś poważnie ranny! – krzyknęła i szarpnęła za rękaw Lidera Taki.

Jego wzrok powędrował na czerwonowłosą  okularnicę. Gdyby spojrzenie mogło zabić, to w tym momencie właśnie  by się tak stało. W jego oczach można było dostrzec tylko furię i chęć odpłacenia się za uderzenie, które go tak poważnie zraniło. Wyrwał się z jej uścisku i podążył w stronę dwóch jinchuuriki.

Karin cała drżała, nie wiedziała co począć. Czuła, że jego czakra robi się zimna, tak jak wtedy w potyczce z piątką Kage. Sasuke się zmieniał, a ona nie miała pojęcia co zrobić, by był taki jak kiedyś, kiedy troszczył się o siebie i o swoich kompanów z drużyny. Spojrzała z obawą na Suigetsu, któremu widać było, że także się to nie podoba. Białowłosy ruszył za swoim szefem aby mu pomóc. Karin podreptała za swoim towarzyszem.

Dotarłszy na miejsce, w których ścierało się dwóch posiadaczy ogoniastych bestii, kruczowłosy krzyknął:

- Amaterasu! – Po czym w jego lewym oku aktywował się kalejdoskopowy sharingan, a stróżki krwi przepłynęły po jego policzku. Czarne płomienie pojawiły się na mackach ośmioogoniastego. Hachibi zaczął krzyczeć z bólu i szamotać się we wszystkie strony, niszcząc wszystko dookoła. Uchiha odczuł ból w oku po wykonaniu tej techniki. Złapał się za swoje lewe oko i zgiął się w pół, bo rana na brzuchu cały czas dawała o sobie poznać. Wtem podbiegł do niego Suigetsu, złapał go, by ten nie upadł na ziemię. Kruczowłosy nie widział wyraźnie, cały pobladł z powodu utraty krwi, jednak wciąż trzymał się na nogach, które z powodu bólu uginały się pod nim.

~***~

W tym samym czasie Naruto niefortunnie dostał jedną z macek Hachibiego i wylądował kilkanaście metrów od pola walki. Był już nieco poturbowany i zmęczony, jednak wiedział, że to jedyna szansa na uratowanie przyjaciela i bez względu na wszystko musi go sprowadzić do Konohy. Nie tylko z racji ciemności, która go pochłaniała, ale także ze względu na Sakurę, której złożył dawno temu obietnicę. Powoli podnosił się do góry, jednakże  poczuł, że ktoś nieustannie go obserwuje. Był to Juugo już w pełnej dwupoziomowej formie przeklętej pieczęci. Nie było przy nim Kakashiego, co oznaczało, że ten musiał przegrać z członkiem Taki. Pomarańczowowłosym kierował amok i szaleństwo. W morderczym popędzie rzucił się na blondyna.

Druga, tym razem paląca się macka uderzyła w pobliżu różowowłosej kunoichi, którą dosięgły czarne płomienie. Jej ubrania pomału zaczęły się palić, jednakże nie odczuwała w tej chwili bólu, bo wciąż była nieprzytomna.

~***~

Suigetsu podtrzymując swojego szefa na ramieniu, spostrzegł niedaleko jak jego kolega z drużyny toczy zacięta walkę z konoszańskim jinchuuriki. Jego stan psychiczny pozostawiał wiele do życzenia, kompletnie nie panował nad swoją „morderczą stroną”. W tym momencie jinchuuriki dostawał niezłe cęgi, jednakże białowłosy wiedział, że szala zwycięstwa może niedługo się zmienić, gdyż jego siła jest porównywalna do Uchihy. Odwrócił wzrok  z powrotem na szefa i spytał, nie wiedząc co robić:

- Co teraz?!

Czerwonowłosa obserwowała jak Uchiha w odpowiedzi przeklina pod nosem, jednak nie była pewna czy jego słowa były skutkiem rozjuszenia Juugo, czy też były źródłem bólu jaki obecnie odczuwał. Jego rana była poważna, krew non stop strumieniami wylewała się na zewnątrz. Widocznie Susano’o nie wystarczająco szybko pojawiło się wokół niego w momencie uderzenia. Część bijuu damy mocno go zraniła. Wiedziała, że ten nie ma teraz głowy na to, by obmyśleć jakiś sensowny plan. Dlatego postanowiła wziąć wszystko w swoje ręce, wykorzystując to co było wokół.

- Może weźmiemy tą kunoichi. Podobno jest medykiem. Sasuke, Ty teraz potrzebujesz lekarza, a moja czakra jest niewystarczająca! – oznajmiła okularnica, wskazując na różową, którą pochłaniały czarne płomienie.

Lider słysząc te słowa zerknął najpierw na nieprzytomną Sakurę, następnie ujrzał w oddali Juugo, który szaleńczo rozwalał wszystko wokół siebie, tocząc jednocześnie walkę z Uzumakim. Spojrzał w drugą stronę, gdzie leżał Hachibi. Był nieprzytomny, a jego macki dalej się paliły.
W tej chwili był zaślepiony swoją mroczną naturą, liczyło się dla niego tylko i wyłącznie wykonanie misji, którą powierzył mu lider Akatsuki – Madara. Nic, ani nikt inny go nie obchodził i nie powinien mu w tym przeszkodzić. Odwołał swoje niegasnące płomienie na ośmioogoniastym.

- Bierzemy jinjuuriki i spadamy stąd – rzekł stanowczo.

W wyrazie twarzy Karin i Suigetsu nastało osłupienie, wymienili między sobą spojrzenia. Okularnica wciąż czuła lodowatą czakrę lidera, ale miała cichą nadzieje, że w końcu zmieni się w tą wcześniejszą. Ciepłą, przytulną i przyjemną. Jednak mimo nadziei, miała jakieś złe przeczucie, że ta coraz bardziej pogrąża się w ciemności. W końcu czerwonowłosa odważyła się powiedzieć:

- A co z Juugo? I z Twoją raną?

- Juugo sobie poradzi – warknął. Po czym spojrzał na nieprzytomną Sakurę, której ciało nadal trawiły płomienie i dodał:

- A ona niech spłonie... – W jego oczach nie można było dostrzec żadnego blasku, żadnej iskierki  życia. Tylko chłodną apatyczność i bezduszność.

Źrenice Karin rozszerzyły się do maksymalnego poziomu. Jak on mógł coś takiego powiedzieć? Przecież Juugo był jego towarzyszem. On wierzył w niego, całkowicie mu się podporządkował. Był zdolny oddać za niego życie, a ten chce zostawić go na pastwę losu? Gdzie podziała się ta troska o kompanów w kruczowłosym? Wiadomo, że nie przejawiał on jej zbyt często, ale jednak gdzieś tam w środku zawsze była. A teraz? W dodatku ta czakra. Ona się zmieniła! Jest lodowata, cierpka i oziębła.  To nie jest ten sam Sasuke, który założył Hebi. Chce żeby jego dawna przyjaciółka spłonęła? Wyobraziła sobie co by było gdyby to ona była na miejscu różowowłosej. Czy też pozostawiłby ją na pewną śmierć?

- Ale Sasuke-kun co ty mówisz! Nie możemy go tak zostawić! Przecież on już jest w całkowitym amoku, nie wie co się wokół niego dzieje. Zresztą, kto wie może zaraz przyjdzie tu jakieś wsparcie z Konohy. A wtedy już sam sobie nie poradzi! On by Cię nie zostawiłby w takiej sytuacji! – wykrzyczała.

- Ona ma rację. Nie powinniśmy go tu zostawiać. Poza tym ta różowa mówiła prawdę, zaraz możesz się wykrwawić – dodał Suigetsu, biorąc stronę swojej znienawidzonej koleżanki.

Wyraz twarzy Uchihy momentalnie się zmienił, można było spostrzec istną furię. Odwrócił się gwałtownie i przygwoździł do drzewa białowłosego.

- Śmiesz kwestionować moje rozkazy?! – krzyknął poirytowany. Nie panował nad gniewem.

- Po prostu twierdzę, że powinniśmy mu pomóc, w końcu jesteśmy drużyną. A członków teamu nie powinno się zostawiać na pastwę losu – odparł ze spokojem w głosie, podkreślając ostatnie słowa.

Kruczowłosy widząc reakcję swojego towarzysza, nieco oprzytomniał. Spojrzał kątem oka na Karin, która cała dygotała ze strachu, a do oczu zbierały jej się łzy. Czy on był aż tak przerażający?
Nie miał już siły na jakąkolwiek walkę, ledwo umiał ustać, a wzrok miał zamazany. Wiedział, że jak wrócą po członka Taki, to będzie im dane zmierzyć się z Naruto, którego będzie trudno się pozbyć. A co dopiero pokonać w takim stanie. Zdawał sobie też z tego sprawę, że wtedy nie wezmą ze sobą Hachibiego, po którego tu przyszli. Utrudniłoby to ucieczkę, bo on sam ledwo się ruszał, a Juugo pewnie będzie sprawiać problemy z powodu niestabilności psychicznej. Westchnął głośno i zwolnił uścisk na ubraniu purpurowookiego.

- Karin wracaj do kryjówki. Ja z Suigetsu pójdziemy po Juugo – oznajmił.

- Ale Ty nie dasz rady w takim stanie! – trafnie zauważyła.

- Mam plan – odpowiedział. Po czym odwołał czarne niczym smoła płomienie na ciele dawnej przyjaciółki.

– Suigetsu weź ją ze sobą i chodźmy po Juugo. – Wskazał na różowowłosą kunoichi, po czym skierował się w stronę miejsca boju Uzumakiego z posiadaczem przeklętej pieczęci. Zaś białowłosy poprawił swoje pogniecione ubranie, wziął na ręce kobietę, tak jak mu rozkazał i poszedł śladami lidera Taki, zostawiając przy tym samą Karin.

Jego purpurowe tęczówki błądziły za kruczowłosym, który to kuśtykał przed nim, wciąż uciskając ranę na brzuchu, z której krew płynęła tak mocno, że wypływała mu z pomiędzy palców. Spuścił wzrok, a jego oczom ukazały się ślady krwi, które to Uchiha zostawiał na ziemi. Wie, że rana jest poważna, ale nie był w stanie jej dostrzec w całej okazałości, gdyż kilka warstw ubrań mu to uniemożliwiało. Krok szefa był coraz bardziej chwiejny, zaczął nawet podpierać się o drzewa, które po drodze mijali. Martwił się. Przejmował się tym, że jego kompan lada moment się wykrwawi i skona na jego oczach. Pokręcił zdecydowanie głową, by pozbyć się złych myśli, po czym rzekł:

- Szefie, naprawdę jesteś w stanie… - Nie dokończył, bo wówczas spadkobierca sharingana wszedł mu w słowo.

- Suigetsu! Zamilcz i skup się! – skarcił go, a ten posłuchał i dalszą drogę szli w milczeniu. W końcu dotarli do miejsca docelowego, w którym to Naruto wraz z członkiem Taki toczyli walkę.

Było tak jak przewidział białowłosy, szala zwycięstwa była teraz lekko przechylona po stronie blondyna, który to właśnie w trybie mędrca oddawał cios swym Rasen-shurikenem pod adresem pomarańczowowłosego. Ten z niewyobrażalną szybkością uskoczył, by potem przejść do kontrataku. Za pomocą swojej czakry odbił się od ziemi, po czym z tym samym rozpędem co wcześniej ruszył w stronę swojego przeciwnika.

- Juugo! Dość na dzisiaj! – krzyknął lider Taki.

Niestety pech chciał, że ów towarzysz zignorował jego rozkaz. Nie panował nad sobą, całkowicie zawładnęła nim rządza zabijania. Jego oczy były owładnięte szaleństwem, a dusza pragnęła krwi swojego przeciwnika.

Sasuke nie mógł pozwolić na dalszą walkę, zwłaszcza w takim stanie w jakim byli. Co by było gdyby zaraz miało pojawić się wsparcie z Konohy, wtedy nie mogliby nic zdziałać. Musiał zaryzykować i zrobić wszystko, żeby mieli choć cień szansy na ucieczkę. Aktywował swoje Susano’o, by chwycić nim swojego nieposłusznego podwładnego. Oczywiście, nie obyło się bez bólu, który poczuł w każdej komórce swojego ciała. Zgiął się w pół, po czym splunął krwią na ziemię.

Naruto otworzył szeroko oczy na widok purpurowego szkieletu, który zaczął otaczać jego rywala. Nie wiedział co to jest za technika, nigdy czegoś podobnego nie miał okazji zobaczyć. Przeraziło go to, ponieważ zauważył, że z tą mocą wiąże się niesamowita męczarnia, którą właśnie przeżywał jego dawny przyjaciel. Był tak przestraszony, ale i zafascynowany jego potęgą, że wydusił z siebie tylko jedno słowo:

- Niesamowite…

Jednak owa humanoidalna istota szybko zniknęła, tak samo jak się pojawiła. Teraz jego wzrok powędrował na sprawcę całego zamieszania. Spostrzegł, że tuż obok niego stał białowłosy mężczyzna, który swój wielki, ostry miecz przystawiał do delikatnej skóry szyi nieprzytomnej kunoichi. Jego źrenice zwęziły się na ten widok.

- Sakura-chan! – krzyknął z paniką w głosie.

- Sasuke, co to ma znaczyć?! – Spojrzał na niego pytająco. Jego oczy wyrażały gniew, a także zdumienie tym, że kruczowłosy był w stanie posunąć się do takiego kroku.

- Jak widzisz, Naruto, nie jestem zdolny teraz do jakiejkolwiek walki z Tobą – powiedział z chłodem w głosie, następnie wyprostował się i wytarł usta z wylewającej się z nich krwi.

- Kto by pomyślał, że kiedykolwiek ona się na coś przyda. – Uśmiechnął się szatańsko. Wiedział, że te słowa go zabolą, gdyż jeszcze za czasów starej Drużyny 7, pamiętał, że ten czuł coś do swojej koleżanki z teamu.

- Cholera! Co Ty sobie myślisz?! Kim ona dla Ciebie jest, że ją w ten sposób traktujesz?! – krzyknął tak głośno, że zdawało się, że w przeciągu kilku kilometrów dałoby się usłyszeć te słowa.

- Jest moją kartą przetargową – ponownie uśmiechnął się w ten arogancki sposób.

- Widzisz w jakim obecnie jestem stanie, dlatego też nie mogę zaszczycić Cię teraz moimi nowymi technikami. Jednakże zapamiętaj to sobie, następnym razem jak się spotkamy, to zniszczę Ciebie i całą Konohę – powiedział to pewnie i ozięble, po czym wysłał mu mordercze spojrzenie.

- Sasuke… - wymamrotał. Nie mógł uwierzyć w jego słowa. Nie dość, że posłużył się Sakurą jak zwykłą zakładniczką, to jeszcze chce zniszczyć ich ukochaną wioskę? Jak i jego? Swojego najlepszego przyjaciela? Tego było już za wiele. Zacisnął pięści i zrobił krok w stronę przeciwników. W tej samej chwili Suigetsu przyparł bliżej swój miecz do szyi zakładniczki, tak, że krew delikatnie spłynęła po jej krtani. Lazurowe tęczówki obserwowały ten widok. Był bezradny mimo, że w środku pałał rządzą odbicia przyjaciółki z rąk oprawcy.

 - Wiesz, że jak uciekniecie będę was ścigał?! – spytał wściekle. Kolor jego oczu z niebieskich zmienił się stopniowo na czerwone, a źrenice z idealnie okrągłych zwęziły się do grubości zapałki. W tym samym momencie wyraz bezradności na jego twarzy ustąpił miejsca szaleńczej wściekłości.

Suigetsu doskonale zdawał sobie sprawę, że od tej chwili blondynem przemawia Kyuubi, uśmiechnął się chytrze, po czym odwrócił się na pięcie i pobiegł do lasu, w stronę kryjówki, biorąc nieprzytomną kobietę ze sobą.

- Przewidziałem to, ale na moje szczęście pogoda mi sprzyja – powiedział wyraźnie zadowolony lider Taki. Kruczowłosy przekierował swój wzrok na deszczowe chmury, a następnie uniósł rękę w ich kierunku. Z czarnych niczym smoła chmur zaczęło błyskać. Nagle ogromny piorun o kształcie smoka wyłonił się z nieboskłonu, przeleciał nad ręką Uchihy i skierował się w stronę Uzumakiego.

 - Kirin! – krzyknął spadkobierca sharingana.

To były ostatnie słowa jakie wymówił, bo zaraz potem powtórnie odczuł przeogromne katusze, a nawet usłyszał gwałtowne uderzenie swojego serca, po czym upadł bezwładnie na ziemię. Podszedł do niego Juugo, który na szczęście okiełznał swoją „morderczą” naturę. Podniósł go z błota, w którym ten leżał nieprzytomny, a następnie przerzucił go przez ramię. Na odchodne rzucił okiem jak technika Uchihy uderza blondwłosego, tak, że ten całkowicie ogłuszony przeleciał kilkanaście metrów w tył, aż walnął o jakąś skałę, która zamortyzowała atak. Odwrócił się i pobiegł śladami swojego towarzysza z drużyny Suigetsu.

________________________________________________________________________

________________________________________________________________________

W święta znalazłam trochę wolnego czasu i postanowiłam umieścić ten rozdział na blogu :) Nie jestem z niego jakoś wyjątkowo zadowolona, gdyż wydaje mi się, że jest trochę chaotyczny, jednak nie chciałam go po raz enty poprawiać, bo mogłoby z tego wyjść masło maślane xD Mam nadzieje, że mimo wszystko się spodoba. Byłoby mi bardzo miło o komentarze z Waszej strony, bo jak wiadomo to motywuje do dalszego pisania ;3 Jak zwykle proszę o rady, na co zwrócić szczególną uwagę, co zmienić itp. Mile widziane wszystkie spostrzeżenia. Chciałam jeszcze podziękować osobom dotychczas komentującym. Naprawdę nie wiecie jak mi jest miło, gdy czytam Wasze opinie na temat rozdziału :) Fajnie, że jesteście ze mną, dziękuje Wam ;*

Życzę zdrowych, wesołych Świąt i pozdrawiam serdecznie Anna